Пријави прашање

Одговори (6)

АЛВИН

АЛВИН 19 мар 2012 во 23:25

нели гледаш дека има многу вакви прашања по сајтов и гледас дека на никој не помага замисли сега ти, ти си седеш дома и уживаш на ком а некој да ти пишува состав или што и да било дали има некоја будала таква што ке го направи тоа значи нема смисла прашањево па и уште итно кога ке ставете е тоа е стварно страшна работа имаше прашања на кои пише итно а му треба за утре е сега замисли ако никој ништо не му напише како ке оде утре на писмена или што и да било затоа логички размислете и не поставувајте веќе вакви прашања.

  • Ми се допаѓа
PS

PS 20 мар 2012 во 13:26

ALVIN mozok si nema sto ;)
Jasse F. Epa ova mislam deka ne e bash mn teska tema :/ mozis da napisis nesto vaka:
otsekogas sum sakal/a da patuvam negde da imam golema avantura .pa sednav i razmisluvav i se setiv na moja dolgogodisna zelba. od koga znam za sebe sakam da odam vo rio de zanerio i braazil da ima prekrasna avantura. sekoja vecer gi zatvoram ocite i so mislite odletuvam tamu telku e prekrasno i volsebno gospod ednostavno sozdal raj na zemjata . setam po ulicite na mojot omilen grad so siroko otvoreni oci kako da sakam da ja primam seta taa ubavina vo sebe ne propustaki ni eden detal okolu mene nasekade nasmevnatti lica prijatni lujge sto nudat gostoprimstvo. na sekoj cekor i agol se slusa muzika i zurka LUJGETO TAMU ZNAAT DA GO ZIVET SVOJOT ZIVOT POTOA SLEGUVAM NA PLAZATA KOPA KABANA PLAZATA OD SONISTATA PESOKOT KRCKA POD MOITE BOSI NOZE A MORETO ME POvIKUVA VO NEGOVITE PREGRATKI BRANOVITE SE SIREAT OKOLU PLAZATA. BAS BI SAKAL/A DA JA DOZIVEAM OVAA PREKRASNA AVANTURA...
ova e samo del .. :) prodolzi si ti :) pozdrav :))

  • Ми се допаѓа
PS

PS 20 мар 2012 во 13:27

aa повели уште еден:

------------
Да се биде авантурист значи многу повеќе од се останато, самото постоење како авантурит го прави човека да биде на чекор пред сите останати да се чувтвува слободен, исполнет, среќен, маѓепсан. Ретко кој не го искусил чувството да се биде дел од авантура.

Така и јас девојче со 14 години од моето постоење имам многу авантури но сепак доволно за да можам за една исклучително посебна да ви раскажам.

Беше саботна вечер, моите родители заминаа некаде надвор на вечера. Откако останав сам погледнав еден инзвонреден авантуритички филм во кој се казжуваше за каубојскиот живот на дивиот запад. Така гледајки го филмот сум заспала. А пак утредента долгите зраци на силното сонце ме разбусдија, по навика излегов надвор да погледнам какво уртро започнало и штом ја отворив вратата се затрепастив, пред мојата куќа стоеше еден прекрасен жолт коњ, како мене да ме очекувал. Мојата љубопитност беше на највисоко ниво со веднаш се качив на него, како нешто од внатре да ме тераше да го направам тоа. Но за секунда како со брзина на светлината коњот јурна кон непонат правец. Одеднаш се најдов помеѓу пустински карпи како оние во филмот синоќа. Изненадена, вчудоневидена заедно со коњот кој се викаше Спирит –го пишуваше неговото име на ременчето прикачено на седлото, почнавме да шетаме низ пустината ико коњот мене ме носеше а јас само изненадена го наблудував секој детаљ, од исушената пустинска трева де секој мал и голем камен. Потоа се најдовме во едно мало градче, сред пустина каде што жители немаше многу но и тие што беа не можев да ги разберам на нивниот јазик, затоа жедна и гладна почнав со мимики да се разбира со една стара жена со цел да добијам храна и вода, за мене и за мојот кон Спирит. Откако успеав во тоа ни самата не знаев каде понатаму. Одеднаш од еден вид на бар се слушнаа истрели од пиштоли и излгоа двајва налутени каубојци со кафеави шешири на главите, обелени карирани кошули и сини широки фармерки, чудесно-исто како на филмот. Јас го јавнав мојот коњ и исплашени и двајцата јурнавме понатаму. За правец или наока не знаевме не сепак едно дезнавме–дека станавме добри пријатели. По патот каде што се движевме наидовме на доста опасности, изненадувања, дури и еден старец ми понуди да работам на фарма со змии, но сепак работата со змии беше премногу луда работа па затоа веднаш одбив. Талкајки така без цел во путината веќе помина една недела а јас веќе не знаев што да чувствувам и да што да размислувам но сепак поле сето тоа патување, на жешкото сонце, изгладнеа уморемна можеби посакував да се вратам дома. А ни ка коњот не му беше лесно.

Така едно неверојатно жешко попладне додека одморавме со Спирит покрај еден камен зад мене нешто зашуми. Исплашено се свртив а зад мене се наоѓаше една жолта змија со зиг-заг кафеави риги, а имав слушнато дека таквите змии биле најопасните во тој регион. Во тој момент не можев да реагирам, мозокот единствено што размислуваше беше за необјасливо големиот страв сто го чувствував . Во тој момент од мојата уста испуштив едно гласно –НЕЕЕ! Но тогаш изненадени моите родители ме погледнаа кои штотуку се вратиле од вечера а јас во тој момент сфатив, вау!!Сето тоа било сон. А кога станував од каучот под перницата се најде ременчето со името на мојот коњ-Спирит. Јас се насмеав и бев среќна што засекогаш ќе се сеќавам на едно такво доживување, на еден драг пријател, на една таква авантура која ќе биде достојна за неизбледлив спомен во моите спомени.


Поздрав ;) се надевав нешто ти помогнав !

  • Ми се допаѓа
softly

softly 20 мар 2012 во 16:40

i na mene mi treba za istata tema...
ovie ne se mnogu ubavi.. :(

  • Ми се допаѓа
PS

PS 20 мар 2012 во 18:52

softly колку толку пробав нешто да напрам!! јас објавив прашање за 3 теми. некој да ми пише вакво нешто ќе му бидам благодарен и да не е добро!

  • Ми се допаѓа
Koala

Koala 20 мар 2012 во 22:22

@PS брат тоа ти е што сакаш ПРОСТ НАРОД така да не се замарај со вакви постови бидеќи никој нема да ти каже фала

  • Ми се допаѓа

Најави се и одговори на ова прашање